“Hani derler ya insan ölürken hayatı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçermiş, yok çocuğum, yalan. Ben ölüyorum ve hayatım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden falan geçmeyecek. Hissediyorum. Ben unutmak istiyorum doktorcuğum. Eskiden olan her şeyi unutmak. İnsan ölürken geçmişi hatırlarsa çok üzülür değil mi? İnsan ölürken kendi kendini niye üzsün ki? Je veux seulement oublier… Ah doktorcuğum o şarkıyı alırken içimden dikkat et çok güzel bir cümle vardır, o düşmesin: Vie qui veut me tuer, beni öldürmek isteyen hayat, c’est magnifique, muhteşemdir. Çocuğum hayat gerçekten muhteşemdir. Şarkılar da muhteşemdir ama hayat onlardan daha muhteşemdir. Hayat bu kadar muhteşem olmasaydı çocuğum, o şarkıları söyleyecek, o şarkıları melodi melodi ezberleyecek şevki nasıl bulabilirdik, değil mi ya! “
“unutulmaz anların, unutulmaz cümlelere gereksinimi yoktur.” !?
o kadar acımasızca konuşuyordu ki, kelimeleri dokunduğu yeri yakıyordu, o sessiz, put duruşum umrunda değildi.. küf rengi gözlerini açarak ; ” ..ve çaldığın hayatlardan oluşturduğun bir hayatı asla yaşayamayacağını anlayacaksın. ” dedi. bir bardak çayın yanında küle dönmüş yaşananlar uçuşuyordu, ağırlıklarına güvendiğim anılar zerrelerdi.. susmuştu, ince sigarasını yarıya getirecek kadar içine çektiği dumanını havaya bıraktı, havada dolanan, arkasına saklanma planları yaptığım, belli belirsiz ışıkları olan sesli anı parçacıklarını dağıttı dumanı, dalga geçer gibi baktı aynı gözler, bir nefeslik vuruşla darmadağın olacak bir dünyayı yıkan güzeller güzeli gözlerin sahibi karşısında çırılçıplaktım.. düşündüklerimin yanısıra gördüklerimi de biliyor mudur diye düşündüm.. karanlıkta belirgin bir ışık yaratmıştı, incecik sigaranın ucunda upuzun bir ateş vardı.. ısısını nasıl hissetiğime hala inanamam. sadece bakıyordum, eskiliğinden sarı renkler döken koca duvara. tek yapabildiğim buydu.. ağlamak sözgelimi, mümkün olan bir şeyken hala şansın vardı..
